وقتی دوستهام بهم گفتن فلانی فوت کرده، زیاد ناراحت نشدم، چون زیاد نمیشناختمش!                                                                                           

بچه ها می گفتن از روی بلندی سقوط کرده! مشهدی نبود، بچه نشابور بود.. حالا تو این شهر غریب اینجوری این اتفاق براش افتاده بود. با مهدی و احسان و فرشاد رفتیم به محلی که می گفتن از اونجا سقوط کرده. نمی خواستم بیام، ولی وقتم زیاد بود و بدم نمیومد با بچه ها باشم. مهدی مدام می گفت بیچاره خانواده ش من بهش گفتم بیچاره خودش که معلوم نیست چه آمال و  آرزوهایی برای فرداهای مرده اش داشته! احسان گفت خودش که مرد و راحت شد. فکر کردم خب آره، اون که راحت شد، بیچاره ما که اینهنه نشانه می بینیم و عبرت نمی گیریم!                                      

در های ماشین رو بستیم و به سمت مجتمع حرکت کردیم. وقتی وارد شدیم... انگار دنیا وایساده بود... سکوت عجیبی بود. خیلی از بچه ها اونجا بودن، بغض توی گلوشون گیر کرده بود و اشک گوشه چشماشون نشسته بود. خیره شده بودند.. شاید به گذشته ها، به روزهایی که با اون بودند و قدرشو ندونستند.. به روزهایی که شاید دلگیر و ناراحتش کردند.. یا شاید به روزهای خوشی که باهاش بودند، لحظاتی که به سرعت برق گذشت و ناپدید شد... باورشون نبود..  باورشون نبود دوستی که تا چند ساعت پیش باهاش راه رفتند و حرف زدند، حالا دیگه کنارشون نباشه!                   

غم از دست دادن دوست...

 

بی اختیار اشک از چشمهام جاری شد! اما برای کی؟ اصلا من که اونو نمی شناختم. بغض گلوی منم گرفت. چون بی وفایی دنیا باورشم شده بود. چون به دنیا زیادی اعتماد کرده بودم. چون انگار همیشه مطمئن بودم که حتما فردایی هم هست، فردایی که توش همه بدیهامو جبران می کنم، از استعدادهام استفاده می کنم و در راه خدا حرکت می کنم! لشگر آرزوها، دید من رو بسته بودند! می خواستم زار زار به حال خودم گریه کنم. اگه فردا، اگه پس فردا من مردم، اونوقت چی میشه؟ اصلا کسی هست که برام گریه کنه؟ اصلا در حق کسی خوبی کردم که به یاد خوبیهای که در حقش کرده، یه فاتحه برای من بخونه؟                                                             
اما چه کسی جز خود من میتونه برای من کاری بکنه؟ همه این آدمهای دور و بر چند روز برام اشک میریزن و منو یادشون میره، اما من هنوز زندم! من جاودانیم. برای زندگی ابدیم آیا توشه ای فراهم کردم؟!                                                           

آمبولانس اومد و بچه ها تابوت رو گرفتن و بردن که بذارنش توی تابوت و بعد آمبولانس و پزشک قانونی و ...                                                                                      

چه صحنه ای بود. به دست خودشون، دوست عزیزشون رو توی تابوت بذارن...         

دنیای بی وفا ...

                                                                                                               

می خواستم داد بزنم بگم : ببینید! اینه زندگی! چشماتون بستید و با چشمهای بسته کجا دارید میرید؟! اصلا واسه چی زنده اید؟ جای ایمان توی قلبهای شما کجاست؟ چرا به خدا، به زندگی، به مرگ ایمان نمیارید؟ از کجا می دونید که فردا زنده اید؟ چرا قدر هم رو نمیدونید؟ چرا به هم خوبی نمی کنید؟ چرا کینه، چرا نفرت، چرا زشتی، پلیدی..؟ تا کی میخواید عشق و محبت رو برای فرداهایی که هیچوقت نمیرسه ذخیره کنید؟                          

آی آدمهای بیخیال! آی آدمهای بی هدف! آی آدمهای الکی...