ما خیلی خوشحالیم!!!
وقتی ضعیف و مظلوم بوده ایم همیشه اینطور عقده های درونیمان را تسلی داده ایم: "منجی می آید و حق مظلومان را از ظالمان باز می ستاند!"...
وقتی فساد همه گیر می شد و مردم زمان غرق در منجلاب فساد همه ارزشها را زیر پا می نهادند و ما پیروان ارزشها را تحقیر و آزار می نمودند، باز ما یاد منجی می افتادیم و اینگونه قدرت می یافتیم و تاب می آوردیم همه آن شکستنها را...
و سالهاست که در روزگار درد و سختی و رنج انتظار مصلح را می کشیم...!
منتظریم تا مهدی بیاید و همه دردهای بی درمانمان درمان شود. نمی دانم پس این مهدی موعود کجاست؟! بیش از 1200 سال از وعده ظهورش می گذرد و ما در طول این سالیان دراز همواره امیدوار به دیدنش بوده ایم و در هر زمان و دوره ای ظهورش را همیشه نزدیکتر دیده ایم و برای ظهورش دعا کرده ایم و ...
اما او هنوز ظهور نکرده است.. و ما همچنان منتظریم!
فیلسوفی گفته بود نمی دانم خدا "واقعا" هست یا نه، ولی ترجیح می دهم زنم و خیاطم و نانوای محله به خدا اعتقاد داشته باشند چون اینطور کمتر مرا فریب خواهند داد!
حال باید بگویم نمی دانم بالاخره این داستان منجی تا چه اندازه حقیقت دارد، اما ترجیح می دهم به آن اعتقاد داشته باشم و اصل انتظار، همچنان در فرهنگمان باقی بماند.
اما این را نمی فهمم که چرا همیشه این انتظار منجی، ما را به انسانهای ضعیفتری تبدیل می کند!؟
مگر نمی گوییم مهدی موعود در عصر ما ظهور خواهد کرد و با سپاهش دنیا را پر از عدل و داد و مملو از همه خوبیها خواهد کرد؟ و مگر معتقد نیستیم(به خطا) که ما هم از سپاهیان او خواهیم بود ؟(و از کجا که در برابرش نباشیم؟!)
و مگر نمی دانیم ویژگیهای سپاهیان آن حضرت را؟! پس چرا هیچ حرکتی نمی کنیم تا در این اندک زمان باقیمانده خود را برای یاری آن حضرت آماده کنیم؟
ما را چه می شود؟ ما لعنتی ها منتظر چه هستیم؟ ظهور از درون خود ما آغاز می شود.. حضور او در وجود خود ماست! چرا نمی فهمیم؟ چرا از تاریخ عبرت نمی گیریم؟ کجا مصلح و پیامبری آمد بی آنکه یارانی راستین داشته باشد و بی این مهم، کدام پیامبری توانست اندک مردمان دیار خود را به صراط مستقیم هدایت و سرزمینی عاری از زشتی و بدی پدید آورد؟!
نکند فکر کرده اید آن سیصد و سیزده نفر از آسمان به زمین می آیند و همه پیامبر و قدیسند؟! یا مثلا آن سید خراسانی یا یمانی آدم عجیب و غریب و معصوم و نظر کرده ایست؟! فکر کرده اید آنها هستند و شما هم یاریشان می کنید و می توانید با همین وضع فجیعتان عضو لشکر امام باشید؟!
نخیر!
اولا کجای روایات و پیشگویی ها گفته شما ان سید خراسانی نیستید؟! کجا از آن 313 نفر نام برده که شما نبودید؟! آن سیصد و سیزده نفر را من و تو می سازیم. اگر مهدی ظهور نکرده، خب شاید هیچوقت آن سیصد و سیزده نفر در یک زمان یکجا جمع نشده اند؟! من و توییم که باید 313 نفر، و یا شاید از فرماندهان آن سیصد و سیزده نفر باشیم. وگرنه مهدی(ع) تا قیام قیامت ظهور نمی کند!
دوما خیلی خوش خیالید که فکر می کنید می توانید با اینهمه فساد درونی و ایمان سست و اعتقد متزلزل، سربازی از سربازان منجی موعود باشید! لابد خیال کرده اید یزیدیان و آنها که با امام حسین جنگیدند خیلی آدمهای بد و کافر و زشت سیرتی بودند و همه هم خودشان این را قبول داشتند اذعان می کرده اند به گناهکاریشان؟!
ما خیلی خوشحالیم!!!
ایمانهای ما ضعیف است و از پس نفس سرکش برنمی آییم. همه راه ها را شخصا امتحان کرده ام ولی کارگر نبوده اند. نمی دانم چطور می توان آماده شد، اما می دانم با این وضع ما مهدی(ع) هیچوقت ظهور نخواهد کرد، مگر آنکه ما در مقابل حضرت بایستیم!!