چرا اینجوریه؟!
نمی دونم چرا تعجب می کنم وقتی اینهمه آدم رو توی خیابونا و مغازه ها می بینم که اومدن خرید..
نه برای اینکه لباسشون پاره شده، یا اینکه کوچیک یا کهنه شده. بلکه برای اینکه دنبال تنوع می گردن، یا شنیدند جنسای خوبی توی بازاره، یا اینکه مد عوض شده، و یا کلا واسه اینکه شیکتر بشن! یا وقتی می بینم بعضی از مردم مدت زیادی رو صرف اتو کردن لباسها، یا مدل دادن به ریش و موی خودشون و باز هم به طور کلی صرف آراسته کردن ظاهرشون می کنن!
حتی از خودمم تعجب می کنم. چرا من دارم اینجوری فکر می کنم؟! چرا من دیگه به خودم نمی رسم؟! چرا به ظاهرم اهمیت نمیدم؟ اصلا چرا تا وقتی یکی بهم نگفت، نفهمیده بودم؟! قیافه ام شده عینهمو یه علامت سوال بزرگ!
خیلی وقته که لباس نویی نخریدم. دو تا از شلوارهام پاره شدن و اون یکی رو هم نمیشه با این کفشای اسپرت پوشید. دو تا پیراهن هفت هزار تومانی آستین کوتاه و یک پیرهن نوزده تومنی دیگه که آستین بلنده اما آستینش کوتاهه و .. آهان یه آستین کوتاه سیزده تومنی دیگه هم هست. دو تا پلیور بافتی دست بافت ساخت 7 و 3 سال پیش هم هست که یکیش کوچیکه و اون یکی گشاد! کفش که دیگه اصلا نگو! یک هست و اونم....
اصلا حوصله ندارم برم و یه سر و سامونی به وضع ظاهرم بدم.. خیلی دوست دارم آراسته باشم، اما حاضر نیستم واسه اینکار کم اهمیت کلی از وقت باارزشمو هدر بدم.
آخه چرا اینقدر جامعه به ظاهر آدما اهمیت میده؟! اصلا من شورش می کنم! بدترین لباسا رو می پوشم... فقط واسه اینکه به همه شما بگم: نظرتون واسم هیچ اهمیتی نداره، آدمای ظاهربین!
پی نوشت: یه سوال! اگه شما برید مغازه و یه لباس رو گرون قیمت-دقت کنید: گرون قیمت!!- بخرید و بعد که رفتید خونه، ببینید یه عیبی داره، مثلا براتون یه سایز گشاد یا تنگه، یا مثلا از رنگش خیلی بدتون میاد، یا هر چیز دیگه شبیه به این، و ضمنا نتونید اونو پسش بدید، اونوقت چیکار می کنید؟
الف) یا میندازمش گوشه کمد لباسا، یا میدمش به یکی دیگه .. بالاخره اینکه نمی پوشمش.
ب) میذارمش واسه پیک نیک.
ج)به هر بدبختی که هست یه جوری با خجالت می پوشمش.
د)برام مهم نیست. می پوشمش.
لطفا دلایل خودتونم بگید. ممنون.